Bizans Hata Toleransı (BFT) Nedir?
Diğer adları: Byzantine Fault Tolerance, BFT
Kısaca
Bizans hata toleransı (BFT), dağıtık bir sistemin bazı katılımcıları arızalansa, yanlış bilgi verse veya kötü niyetli davransa bile doğru çalışmayı ve ortak bir karara varmayı sürdürebilme yeteneğidir.
Kavram, Bizans generalleri problemine dayanır. Bir sistemin BFT olması, katılımcıların yalnızca çökmesine değil, farklı taraflara çelişkili ve yanıltıcı mesajlar göndermesine, yani Bizans hatası denen en zor arıza türüne rağmen güvenli kalabilmesi anlamına gelir. Klasik BFT algoritmaları, toplam düğüm sayısı n ve hatalı düğüm sayısı f olmak üzere n ≥ 3f + 1 koşulunu gerektirir; yani düğümlerin üçte birinden azı hatalıysa sistem doğru çalışır.
1999'da Miguel Castro ve Barbara Liskov tarafından önerilen Pratik Bizans Hata Toleransı (PBFT), bu fikri gerçek sistemlerde uygulanabilir hâle getirdi. Cosmos ekosisteminin kullandığı Tendermint (CometBFT), Hyperledger Besu'nun desteklediği IBFT ve QBFT ile Ethereum'un Proof of Stake mekanizmasındaki kesinleşme (finality) bileşeni BFT ilkelerine dayanır. Bu algoritmalar genellikle blokların kısa sürede geri döndürülemez şekilde kesinleşmesini sağlar.
Klasik BFT algoritmalarında düğümlerin birbirleriyle çok sayıda mesaj alışverişi yapması gerekir; katılımcı sayısı arttıkça iletişim yükü hızla büyür. Bu sınırlama, doğrulayıcı sayısının görece az tutulduğu ağlarda belirgindir. Bitcoin'in Nakamoto konsensüsü ise kesin değil olasılıksal bir kesinlik sunarak çok sayıda katılımcıya ölçeklenebilen farklı bir yaklaşım benimser.
Son güncelleme: · Bu içerik bilgilendirme amaçlıdır, yatırım tavsiyesi değildir.
